Chayenne (16) zat in een diep dal toen ze drie jaar geleden bij OpenDoor kwam. Ze durfde haar huis niet meer uit, niet meer naar school, niet meer naar de winkel. Ze raakte snel overprikkeld en had last van paniekaanvallen. Ze kreeg de diagnoses ADHD en autisme. En toen kwam ze bij OpenDoor.
“Ik wilde eigenlijk geen hulp. Ik zag het nut er niet van in, maar ik vond het vooral supereng. Ik moest het huis uit, met iemand die ik niet kende – mijn begeleider Kelly. We gingen de eerste keer een rondje lopen, spraken wat en leerden elkaar kennen. Ik merkte al snel dat het wél hielp. Het was fijn om te praten met iemand die niet uit mijn gezin kwam. Daar kon ik ook tegen zeggen dat ik moeite had met bepaalde dingen thuis.”
Kelly herinnert zich die eerste ontmoeting nog goed. “Ik weet dat ze heel zenuwachtig was. Ik voelde dat ik bij Chayenne niet te snel moest gaan, geduld moest hebben.” Chayenne merkte dat ze van Kelly de tijd kreeg. “Kelly ging niet over mijn grenzen heen, ze luisterde goed en daardoor voelde ik dat het steeds beter ging en ik steeds minder zenuwachtig werd.”
We zijn inmiddels drie jaar verder. Door kleine stapjes te zetten, hebben de twee uiteindelijk grote vooruitgang geboekt om de angsten van Chayenne te overwinnen. “Ik vond het superspannend om naar de winkel te gaan, maar ben dat toch gaan doen. Eerst samen met Kelly of met mijn moeder, daarna alleen. Ik merkte: dit viel heel erg mee. Zo durfde ik uiteindelijk steeds meer, bijvoorbeeld ook naar verjaardagen toe.” Chayenne vertelt dat haar sociale angst stevig is verminderd en dat ze weinig last meer heeft van paniekaanvallen. “Ik leerde dat rustig ademhalen én erover praten helpen.”
Kelly omschrijft de ontwikkeling van Chayenne mooi. “Ze is een piekeraar en heeft soms een zetje nodig, iemand die de eerste keer met haar meegaat. Uiteindelijk lukt het haar dan heel goed zelf. Ik merk dat ze de afgelopen drie jaar echt meer zelfvertrouwen heeft gekregen door angsten te overwinnen. Ze laat ook meer van zichzelf horen.”
School blijkt niet de plek te zijn waar Chayenne zich fijn voelt. “Ik viel steeds terug als ik het weer probeerde.” Gelukkig dacht haar school mee, waardoor ze nu alles thuis kan doen. “Ik heb net mijn eerste van twee examenjaren afgerond.” Kelly: “Dat heeft ze echt knap gedaan. Ze moest alles zelf doen, alles zelf leren. En ze is ook nog eens een perfectionist die overal een 10 voor wil halen. Het examenjaar bezorgde haar enorm veel stress met de nodige lichamelijke klachten. Maar ze heeft het toch gehaald.”
Chayenne heeft nu vakantie en gaat onder meer samen met Kelly nadenken over wat ze na haar volgende examenjaar wil. Ze weet in ieder geval zeker dat ze de lijn van de afgelopen jaren wil doortrekken. “Ik ben drempels overgegaan, die ik eerst niet over durfde te gaan. Met kleine stapjes lukte dat toch. Daardoor zit ik nu veel lekkerder in mijn vel.”
