ART gaat niet alleen over zichtbare boosheid, maar ook over wat je niet ziet. Het gaat over het herkennen en begrijpen van je gevoelens en over het op een passende manier uiten van die gevoelens. Sommige talenten hebben daar moeite mee. Het gevolg kan zowel externaliserende problematiek zijn, zoals impulsiviteit, verbale of fysieke agressie, als internaliserende problematiek, denk aan een negatief zelfbeeld, onzekerheid, moeite met het aangeven van grenzen of het opkroppen van emoties. Dit kan in allerlei situaties voor problemen zorgen. Met de agressieregulatietraining helpt OpenDoor talenten in individuele trajecten om grip te krijgen op hun emoties en gedrag, maar ook om sterker in hun schoenen te staan.
Collega Ibrahim Aouraghe geeft al ruim twee jaar ART. Hij kijkt niet naar het gedrag, maar is vooral benieuwd naar de persoon daarachter. “Het is maatwerk. Ieder talent is anders en heeft andere uitdagingen en behoefte aan andere handvatten. Ik probeer altijd eerst het verhaal van het talent te begrijpen, te luisteren naar wat er speelt en daar aansluiting bij te vinden. Daarbij laat ik ook weleens wat van mezelf zien. Ik ben ook jong geweest en reageerde dan niet altijd goed op situaties die me boos maakten.”
In de training praten Ibrahim en zijn collega’s met het talent niet alleen over gedrag, ze gaan ook aan de slag. Ze laten zien wat de samenhang is tussen gebeurtenissen, gedachten, gevoelens en gedrag, en oefenen met nieuwe vaardigheden en andere manieren van reageren. Hoe herken je bij jezelf triggers en signalen van spanning? Hoe ga je daarmee om? Hoe vergroot je jouw zelfbeheersing? Hoe communiceer je assertiever? Hoe kom je op voor jezelf zonder agressief te worden? Ook kijken ze naar de gevolgen van keuzes en gedrag.
Ibrahim geeft talenten daarbij vooral inzicht in zichzelf. Want waarom reageer jij zo boos? Wat gebeurt daar? Welke grens wordt overschreden? “We lopen situaties na en kijken naar de terugkerende lijn. Wat gebeurde er intern en extern? Welke gedachtes kwamen erop? Waarom liep de spanning op? We kijken ook naar oorzaak-gevolg. Als het kwartje valt, ze zich bewust worden van het patroon, dan kunnen we gaan nadenken over handvatten voor alternatieve reacties.”
Tijdens de trainingen zetten de trainers onder meer boksen in als praktische interventie. Het talent oefent dan bijvoorbeeld met het herkennen en reguleren van spanning, het bewaken van grenzen, het opvolgen van instructies, doorzetten en het behouden van de controle. Ibrahim koppelt de bokstraining aan situaties uit het dagelijks leven. “Ik gebruik verschillende middelen: ik ga in gesprek, boks soms met het talent, maar kan een patroon ook uitleggen door een lijn uit te tekenen. Ik laat zien wat er kan gebeuren als je niet op tijd op de rem trapt, naar je lichamelijke signalen luistert en je grenzen aangeeft. Ik probeer talenten te laten zien hoe ze anders kunnen reageren: zichzelf terugtrekken en even tot rust komen, of het uitspreken bijvoorbeeld.”
Het traject bestaat uit maximaal 10 individuele lessen. De inhoud, oefeningen en doelen worden afgestemd op wat de deelnemer nodig heeft. “Je kunt in 10 lessen niet compleet veranderen”, vertelt Ibrahim, “maar je kunt wel progressie boeken en succeservaringen opdoen. Sommigen lukt het na de training om een irritatie uit te spreken tegen iemand anders. Dat is echt een grote stap vooruit.”
Hij geeft een voorbeeld van een talent dat andere keuzes maakte en zo zichzelf hielp. “Een jongen die graag aan scooters sleutelde. Als het hem niet lukte om een scooter te repareren, dan kon hij blijven doorgaan, terwijl zijn emmer volliep. Uiteindelijk ontplofte hij dan. We gingen samen kijken: wat kan je op dat moment helpen? Uit de situatie stappen? Even iets anders doen? Om hulp vragen? Met dit soort handvatten kan hij voortaan andere keuzes maken.”
Voor Ibrahim zijn het dit soort kleine overwinningen die zijn werk mooi maken. “Het maakt me trots dat een talent een stap zet, hoe klein of groot ook. Dat vind ik echt heel bijzonder. En gebeurt dat niet, dan weet ik: het kwartje kan altijd op een later moment nog vallen.”
