Collega Sharona blikt terug op een roerige start van haar dienstverband bij OpenDoor. Ze begon in september 2024 bij OpenDoor, maar viel een paar maanden later uit. Een jaar lang had ze zoveel pijn, dat werken onmogelijk was. In januari van dit jaar keerde ze stap voor stap weer terug. Ze vertelt over die moeilijke periode, haar terugkeer naar OpenDoor en wat ze ervan heeft geleerd.
“Ik kwam in september 2024 bij Stichting OpenDoor. Daarvoor werkte ik zes jaar als ambulant begeleider bij een andere organisatie. Een collega van mij, Mandy, maakte eerder de overstap naar OpenDoor. Ze was zo enthousiast dat ik ook besloot te solliciteren. Ik begon op basisschool De Koperakker. Samen met een collega zorgde ik daar voor extra ondersteuning van de kinderen. Ik had het enorm naar mijn zin.”
“Maar in november van dat jaar kreeg ik last van buikklachten. De pijn werd uiteindelijk zo erg dat ik thuis kwam te zitten. Het voelde meestal als extreme buikkrampen, maar de pijn wisselde ook. Ik heb normaal gesproken een heel hoge pijngrens, maar hier kon ik echt niets meer mee. Zelfs een stukje wandelen was lastig. Ik had de hele dag pijn. Het was een moeilijke tijd. Ik wilde mijn kwaliteit van leven terug, want zo was het niet meer vol te houden. Het voelde ook eenzaam. Ik heb een lieve vriend, fijne ouders en goede vrienden om me heen, maar niemand voelt precies hoe jij je voelt. Je bent uiteindelijk alleen met de pijn.”
In het ziekenhuis werd Sharona veelvuldig doorverwezen en kwam ze op verschillende wachtlijsten terecht. “Het duurde uiteindelijk tot november voordat ik geopereerd kon worden. Dat was dus een jaar later. Ik telde echt af naar de operatiedatum. De operatie was spannend en niet zonder risico, maar gelukkig ging alles goed.”
“Daarna herstelde ik vrij snel. In januari werkte ik alweer mijn eerste uurtjes op de administratie. Vanaf dag één heb ik bij OpenDoor veel steun ervaren. Collega’s belden me, stuurden een kaartje of een berichtje. Ik voelde ook de vrijheid om te delen wat ik wilde en hen echt mee te nemen in mijn situatie. Door die openheid, geef je anderen ook de kans om je te steunen.”
Wat ze bijzonder vond, was dat OpenDoor haar contract verlengde, hoewel ze ziek thuiszat. “Daarmee lieten ze zien: we geven om jou als persoon. Je bent meer dan een nummertje. Een collega zei eens: ‘We zijn een zorgorganisatie. Het zou gek zijn als we dan niet voor onze eigen mensen zorgen.’ Misschien is dat voor OpenDoor heel vanzelfsprekend, maar dat geldt echt niet voor iedere organisatie. Ze hadden me er zo uit kunnen knikkeren.”
Ze vond het spannend om in januari weer terug te keren. “Maar ook heel fijn. Voor mijn ziekte werkte ik altijd op De Koperakker, waardoor ik veel collega’s op kantoor nog niet goed kende. Gelukkig werd ik door iedereen heel warm ontvangen. Collega’s hielden rekening met me en vroegen regelmatig hoe het ging. Ze drukten me op het hart om goed naar mijn lichaam te luisteren en naar huis te gaan als dat nodig was. Ook zeiden ze dat ik het aan moest geven als ze iets voor me konden doen.”
Inmiddels werkt Sharona op de administratie. “Ik vind het leuk om processen efficiënter te maken, maar de zorg trekt me ook nog steeds. Gelukkig krijg ik bij OpenDoor de ruimte om te ontdekken wat bij me past. We kijken waar onze talenten goed in zijn en waar hun krachten liggen, maar dit gebeurt binnen de organisatie ook. Het managementteam denkt echt met je mee.”
Ze blikt nog één keer terug op de pittige periode die achter haar ligt. “Ik merk nu ik pijnvrij ben pas hoe ernstig het was. Ik heb zo lang met de pijn gelopen, dat ik bijna was vergeten hoe het voelt om geen pijn te hebben. Achteraf had ik eerder aan de bel mogen trekken. Ik vergat mezelf soms en dat is niet verstandig. Dat probeer ik anderen nu ook mee te geven: luister naar je lichaam, denk aan jezelf. Het blijft bijzonder dat de pijn helemaal weg is. Ik heb mijn vrijheid en vooral mezelf weer terug. Dat is misschien wel het mooiste wat ik uit deze periode heb meegenomen.”
